Poznaj Levi'a

Ku, oczywiście idealnie skrywanemu, zdziwieniu szatyna, Erwin nie spojrzał na niego spode łba, a jedynie uśmiechnął się lekko i wrócił do rozpakowywania swoich rzeczy.

- Więc to ty jesteś powodem plot na forach – rzucił przez ramię, siadając na łóżku i odpalając swojego laptopa.

- Czyżby? – Levi nieśpiesznie ruszył w kierunku swojego biurka i usiadł na jego krawędzi. Przeczuwał, że jego obecność nie pozostanie niezauważona przez resztę snobistycznej społeczności, jednak planował pozostać anonimem tak długo, jak tylko było to możliwe.

- W tego typu szkołach nic się nie ukryje. Chociaż w sumie to troche dziwne,że już o tobie wiedzą, skoro dopiero co się wprowadziłeś.

- Mieszkam tu ponad tydzień.

Blondyn oderwał swoje niebieskie tęczówki od przeglądarki i ze zdziwieniem otaskował pokój wzrokiem.  Oprócz jego walizki, z której wystawały skrawki ubrań, w pomieszczeniu panował idealny porządek. Gdyby nie obecność podręczników na biurku Levi’a oraz samego chłopaka, nigdy nie domyśliłby się że dany pokój jest zamieszkany.

- Strasznie czysto...– rzucił, zanim zdąrzył się powstrzymać.

- I tak ma zostać – niższy z mężczyzn zwinnie zeskoczył z biurka i bez słowa wyszedł z pokoju, czując,jak błękitne spojrzenie wwiercają się w jego plecy. Szybkim krokiem przemierzył korytarz i upewniwszy się, że jest pusto, wyciągnął telefon z tylniej kieszeni spodni. Przez chwilę patrzył z politowaniem na ledwo działające urządzenie, po czym nacisnął kilka klawiszy. Na powrót schował telefon i  już spokojniej ruszył dalej. Zatrzymał się za zakrętem, na wprost wielkiego okna, wychodzącego na dziedziniec. Cicho przekręcił rączkę i pozwolił, by wielka szyba uchyliła się z cichym jękiem. Następnie jedym susem przeskoczył parapet i przekręcając się w locie, jedną ręką złapał krawędź biegnącej wzdłuż ściany rynny. Niczym kot wspiął się po niej i kilka sekund później jego stopy cicho uderzyły o szkolny dach. Dopiero tutaj szatyn odetchnął głęboko. Nie ważne jak rozległa była placówka, do której skazany był uczęszczać, miał wrażenie, że otaczające go mury go duszą. Były niczym więzienie, które dla wszystkich oprócz niego zdawało się być rajem. Nie obchodziła go ani renoma szkoły, do której go zapisano, ani przyszłość, jaką mu obiecywano.  Od kogoś, kto został wyrwany ze swojego świata nikt nie miał prawa oczekiwać wdzięczności. Levi przymknął oczy i wrócił myślami do tamtego dnia. Dnia, w którym wszystko co znał zostało mu odebrane. Dnia, w którym policja brutalnie wpadła do jego mieszkania i bez słowa wywlekła go ze sobą. Pamiętał jak zimne kajdanki boleśnie wbijały się w jego nadgarstki, gdy brutalnie ciągnięty za włosy został wepchnięty do radiowozu. Nie wiedział, jakim cudem go znaleźli, jednak wtedy nie miało to żadnego sensu. Jedyne, o czym mógł wtedy myśleć to na jak długo będzie musiał zamieszkać w przytulnej celi. Jak przez mgłę widział swoje odbicie w weneckim lustrze. Swoje rozwalone łuki brwiowe i rozciętą wargę.  I człowieka, który siedział mu naprzeciw. Człowieka, który kilkoma podpisami zwolnił go z aresztu tylko po to, by przywieźć do tutaj. Wtedy Levi nie zadawał pytań. Teraz, gdy powoli docierało do niego, gdzie trafił, sam nie wiedział czy powinien żałować czy nie. Blade palce przejechały wolno po wygolonej potylicy. Kobaltowe oczy spojrzały z góry na plac przed budynkiem, który stopniowo zapełniał się tłumem czarno-białych postaci. Z tej odległości wyglądali jak bezkształtna masa, bydło ciągnące za resztą. Levi przez chwilę patrzył na nich z politowaniem. Fakt, że już za kilka godzin zostanie członkiem tej społeczności napawał go wstrętem. Spokojnie wycofał się z krawędzi dachu i pewnie ruszył w stronę auli. Czuł, jak dachówki skrzypią pod jego butami. Kilka z nich niebezpiecznie zachybotało w reakcji na jego ciężar. Chłopak doszedł do irytującego wniosku, że w tym wypadku skakanie po budynkach nie wchodzi w rachubę, o ile nie chce mieć na karku kosztów naprawy dachu i życia kilku osób, które mogłby ucierpieć od spadających z nieba dachówek. Wreszcie dotarł do auli i z zadowoleniem zauważył, że jedno z dachowych okien jest otwarte. Ostrożnie spojrzał do wnętrza budynku, jednak sala świeciła pustkami. Zwinnie wślizgnął się do środka, lądując cicho na jedym z foteli. Dziękował w duchu, że siedzenia rozmieszczone były pod skosem, dzięki czemu skok z okna w ogóle był możliwy. Podniósł się i jak gdyby nigdy nic zajął miejsce w ostatnim rzędzie. Na sali panował przyjemny półmrok i nieprzenikniona cisza. No, prawie nieprzenikniona. Levi poczuł ruch po swojej prawej stronie i ciepły oddech łaskotający go w ucho.

- Imponujące – cichy szept nieznajomego przerodził się w głośne stęknięcie, gdy szatyn bez ostrzeżenia chwycił intruza za koszulę i podrywając się z krzesła,przerzucił go sobie przez bark. Zaskoczona postać z impetem uderzyła o twardą, drewnianą podłogę i Levi zdał sobię sprawdę, że była to kobieta. Co prawda w spodniach i zbyt dużej, męskiej koszuli, ale wciąż kobieta. Jej brązowe, upięte wysoko włosy sterczały jej na głowie, a powykrzywiane okulary zjechały na sam czubek nosa. Ale co najdziwniejsze, dziewczyna nie zdawała się być ani odrobinę zdenerwowana faktem, że właśnie brutalnie rzucono nią o podłogę. Wręcz przeciwnie, uśmiechała się , nieudolnie maskując grymas bólu. Po kilku sekudnach ciszy i mierzenia wzrokiem Levi’a, powoli podniosła się na łokciach i usiadła po turecku na ziemi. Jak gdbyby nigdy nic zaczęła otrzepywać swoją koszulę z niewidzialnych pyłków,  z oczami wciąż wlepionymi w stojącego przed nią chłopaka. Który powoli zaczynał czuć się nieswojo. Nie czuł co prawda poczucia winy,że właśnie poturbował jakąś pannę, jednak narastająca między nimi cisza zdawała się gęstnieć z każdą sekundą.

-Hanji ! – czyjś krzyk rozbrzmiał po auli, a zarówno dziewczyna jak i Levi automatycznie odwrócili głowy w stronę jego źródła. Które okazało się szybko zmierzającym w ich stronę Smithem. Na widok blondyna okularnica podniosła się z podłogi i uśmiechnęła radośnie. Jednak Erwin nie odwzajemnił jej uśmiechu, minąłwszy ją bez słowa podszedł do Levi’a i zacisnął dłonie na jego koszuli, przyszpilając go do znajdującej się za nim ściany.

- Co to, kurwa, było ? – wyższy z mężczyzn zbliżył się niebezpiecznie do twarzy szatyna, wciąż napierając na jego klatkę piersiową i uniemożliwiając mu zaczerpnięcie głębszego wdechu. Jego błękitne oczy ciskały błyskawicami w te kobaltowe,w których malowało się nieme zdziwienie. Mimo chęci wyrwania się z uścisku, Levi nie mógł się ruszyć. Zupełnie, jakby coś blokowało go od środka. Czuł, jak gorący oddech Smitha parzy jego policzki. Jak silne dłonie coraz mocniej napierają na splot słoneczny. Ale nie potrafił się postawić. Nagle kontakt wzrokowy ustał,uścisk zelżał a sam blondym skulił się i w ociąganiem puścił koszulę szatyna.

- Za co ? – mruknął Erwin, powoli się prostując i rozmasowując miejsce, gdzie trafił go łokieć Hanji.

- Nie potrzebuję obrońcy, Smith. Lepiej to zapamiętaj.

Dziewczyna skierowała swój wzrok na Levi’a który wciąż stał przy ścianie, niezdolny do jakiegokolwiek ruchu. Nawet, gdy brunetka bez słowa podeszła do niego i poprawiła mu koszulę i żabot, jego ciało jedynie zadrżało. Przez chwilę poczuł się przez nie zdradzony. Tymczasem Hanji odeszła już od niego i odwróciła się w stronę podium, na którym wkrótce miały zacząć się uroczystości. Westchnęła głęboko.

-Lepiej żeby cały rok był taki jak ten poranek, bo inaczej to przyjdzie nam tu ochujeć.

- Nie przesadzasz trochę, Zoe ? – Erwin uniósł jedną brew i zrównał się z dziewczyną.

- Widziałeś tych pchających drzwiami i oknami snobów ? Jak wrzucą mi do pokoju jakąś wysoko urodzoną pannę to przeprowadzam się do ciebie. I gówno mnie obchodzi, że tu nie uznają koedukacyjnych. Swoją drogą, wiesz już z kim mieszkasz ?

Blodyn uśmiechnął się półgębkiem i chwytając brunetkę za ramię, odwrócił w stronę Levi’a, który, po odzyskaniu kontroli nad swoim ciałem, obserwował ich dwójkę ze znudzeniem.

- Hanji, poznaj Levi’a.