Poproś

Gomen,gomen, że tak długo. Coraz ciężej się zdecydować, którą serię pisać. Jak zawsze proszę o komentarz i wszelkie uwagi :)

Gdy Erwin wrócił do pokoju, Levi już tam był. Leżał sztywno na łóżku i ignorując pojawienie się blondyna, skupiał całą swoją uwagę na trzymanym na udach laptopie. Wyższy z mężczyzn przyglądał mu się przez chwilę. Widział, jak smukłe, blade palce uderzają cicho o wypłowiałe klawisze, jak czarne kosmyki opadają na kobaltowe oczy, zakrywając je niemal całkowicie. Delikatne wznoszenie i opadanie klatki piersiowej, teraz okrytej wyciągniętym t-shirtem. Kątem oka zauważył szramę na szyi chłopaka, jednak nie zdążył się jej przyjrzeć.

- Dlaczego się na mnie gapisz ? – głos czarnowłosego przywołał Erwina do życia. Przez chwilę miał on ochotę zignorować chłopaka. Już podczas wcześniejszej rozmowy z Hanji i Zachariusem obiecał sobie, że nie będzie na siłę próbował nawiązać kontaktu z tym dziwnym, niskim gburem. Jednak nie wiedzieć czemu, coś ciągnęło go, być choć trochę go poznać. Blondyn sam do końca nie rozumiał, dlaczego. Znał go kilka godzin, a zamienili może jakieś trzy zdania. Jednak nie umiał zaprzeczyć, że chłopak go intrygował. Nim zdążył się powstrzymać, usłyszał własne słowa wybrzmiewające w pokoju.

- Bo mnie intrygujesz.

Do tej pory groźnie zmarszczone brwi Levi’a podjechały do góry w niemym zdumieniu. Chłopak oderwał wzrok od monitora i powoli przeniósł go na rosłą postać, która powoli podchodziła do jego łóżka. Oczy blondyna zdawały się skanować każdy centymetr jego osoby, jednak nie w sposób, który można by uznać za nachalny. Smith bez słowa usiadł na łóżku czarnowłosego i jakby całkowicie zapominając o swojej wcześniejszej wypowiedzi, zaczął normalną rozmowę.

- Zapisałeś się już na dodatkowe ?

- Nie mam zamiaru chodzić na nic dodatkowego, Smith.

- Tak jakbyś miał wybór – widząc zdumienie w kobaltowych tęczówkach, do Erwina doszedł fakt, że Levi nigdy wcześniej nie był w prywatnej szkole. Nic nie wiedział o panujących tu zasadach, a i regulamin z pewnością był dla niego jedynie świstkiem papieru przyklejonym do tablicy ogłoszeń.

- Każdy uczeń musi chodzić na przynajmniej dwa różne kółka. Jeżeli nie zapiszesz się na czas, wrzucają cię gdzie popadnie. Teraz jest już trochę późno, więc bardzo prawdopodobne, że już nic  ciekawego nie zostało.

Levi spojrzał na niego przeciągle, po czym jakby do niechcenia wystukał coś na klawiaturze.

- Coś polecasz ?

- Hę ?

- Na jakie gówniane kółka warto iść, żeby nie odjebać z nudów. Ty gdzie się zapisałeś ?

- Jesteśmy zapisani razem z Hanji na jeździectwo i ja na szachy, a ona na labolatorium. Ale pewnie coś dla siebie znajdziesz. Znaczy jakby były miejca, a pewnie już nie ma.

- Jeździectwo brzmi nieźle. Dobra, niech będzie to i informatyka. Boże, niech będzie można nosić własny komputer...

- Chyba nie sądzisz, że załapiesz się na informatykę. To idzie jako pierwsze.

Chłopak spojrzał  na niego z politowaniem i bez słowa odwrócił w jego stronę swojego laptopa. Erwin przez chwilę musiał się zastanowić, na co właściwie patrzy. Przed jego oczami zamigał spis kółek i ich uczestników. Strona wygladała dziwnie, nie przypominała szablonu oficjalnej strony ich szkoły. Blondyn zauważył, że w prawym górnym rogu wytłuszczonym drukiem błyszczy napis ADMINISTRATOR. Levi, nawet nie patrząc na ekran i kawiaturę, nakierował kursor na rubrykę informatyczną i wpisał się na listę, tak samo jak chwilę później zrobił z listą na jeździectwo. Bez słowa zamknął okno i wyłączył urządzenie. Napotkał głębokie spojrzenie Smitha i zauważył lekki uśmiech wykrzywiający jego wargi.

- Dlatego cię tu zapisano, prawda ?

- Raczej nie przez wzgląd na ładne oczy.

- Ile ci zajęło włamanie się na stronę szkoły ? – niebieskooki był wyraźnie zainteresowany umiejętnościami Levi’a, który jednynie rzucił mu znudzone spojrzenie.

- Kilka minut. A teraz złaź z mojego łóżka, nie pozwoliłem ci usiąść.

Erwin chciał posłuchać. Ale nie zrobił tego. W jego wnętrzu obudziło się coś, co do tej pory udawało mu się skrzętnie ukrywać. Był jednynie uczniem, radzenie sobie w społeczności szkolnej wymagało od niego spokoju i dyplomacji. Jednak doskonale zdawał sobie sprawę, że różni się od innych ludzi. Już w dzieciństwie jego rodzice odkryli jego talent do strategii i przywódctwa. Od wielu lat kształcił się w tej dziedzinie i  gdyby zestawić go z najlepszymi strategami świata, ich poziom byłby równy. Przekonanie to nie wynikało bynajmniej z pychy blondyna, a jedynie chłodnej kalkulacji. Jednak Erwin miał jeszcze jedną cechę, której do tej pory nigdy nie ujawniał. Głównie dlatego, że bardzo szybko zdobywał respekt innych. Ich szacunek i co najważniejsze, posłuszeństwo. Nie pamiętał, kiedy ostatni raz ktoś postąpił inaczej, niż zamierzał. Lub kompletnie nic nie robił sobię z jego obecności. Pewność siebie, jaka od niego biła skutecznie prowadziła go przez życie, mimo iż był bardzo młody. Toteż, gdy Levi zignorował go, poczuł jakby piętrzący się za tamą gniew. A gdy usłyszał rozkaz, tama pękła. Zamiast wstać, Erwin błyskawicznie wskoczył na łóżko i zrzucając laptopa czarnowłosego na ziemię, chwycił jego nadgarski, zmuszając Levi’a, by uniósł je nad głowę. Wykorzystując chwilową dezorientację chłopaka, usiadł na nim okrakiem, blokując nadchodzące zbyt późno kopnięcia i ignorując słabe wierzgnięcia. Levi próbował się wyrwać, jednak konfrontacja kogoś jego postury ze Smithem wydawała się być kiepskim żartem. Miał zamiar wydusić z siebie wiązankę przekleństw w stronę blondyna, jednak ten nachylił się nad nim niebezpiecznie i zbliżył swoje usta do jego ucha.

- Nigdy więcej nie waż się mi rozkazywać, Levi. Nie wiem co próbujesz osiągnąć swoją postawą, ale ja się ciebie nie boję. I bardzo, ale to bardzo nie lubię, gdy ktoś chce zdobyć nade mną kontrolę.

Czarnowłosy zadrżał mimowolnie, słysząc szept blondyna przy swoim uchu i gorący oddech, parzący go w szyję. Erwin odsunął się od jego twarzy, jednak jego uścisk nie zelżał. Błękitne tęczówki intensywnie wpatrywały się w te kobaltowe, które wysyłały mordercze błyski. Blondyn zdziwił się, gdy cichy głos w jego głowie pochwalił znajdujący się przed jego oczami obrazek. Czarne włosy rozrzucone na zmiętej poduszcze, blade ręce przyciśnięte do materaca jego własnymi dłońmi. Zaciśnięte w wąską linię usta, zmarszczone brwi. Za duża koszulka, odsłaniająca blady pasek skóry i jeden obojczyk. I szramę na szyi, wyraźnie zarysowaną na wręcz białym tle. Levi, widząc gdzie patrzy Smith, przyciągnął machinalnie brodę do piersi, starając się ukryć bliznę. Erwin zmrużył niebezpiecznie oczy i z łatwością zacisnął dłoń na obu nadgarstkach chłopaka, by wolną ręką złapać jego podbródek i zmusić go do podniesienia głowy.

- Patrz na mnie,Levi – gdy chłopak wreszcie zmusił się do spojrzenia w jego oczy, jego ciało znów przeszył dreszcz.

- Tak lepiej – mruknął Erwin, puszczając jego podbródek i przesuwając dłoń na policzek. Reakcja na ten dotyk była silniejsza, niż przewidywał blondyn. Levi  szarpnął gwałtownie całym ciałem, wykręcając głowę i sycząc z bólu, gdy jego ręce, wciąż trzymane przez Erwina, zostały brutalnie wykręcone pod wpływem jego własnego ruchu. Smith cudem utrzymał się na chłopaku i nie czekając, aż ten ponowi próbę, chwycił go brutalnie za włosy, przyciągając do siebie i ignorując cichy krzyk bólu uciekający z jego zaciśniętych do tej pory warg.

- Chyba zbyt wcześnie cię pochwaliłem. Cóż, mój błąd – spokój w głosie Erwina, jego opanowanie i niezachwiana pewność siebie były jednoznaczym sygnałem, że Levi powinien uciekać. Jednak jego ciało, wciąż przygniatane przez ogromną postać Smitha, całkowicie odmawiało mu posłuszeństwa. Jego dłonie zaczynały nieprzyjemnie mrowić, wciąż trzymane przez silne palce blondyna. Jego plecy protestowały, wygięte boleśnie, podczas gdy Erwin ani myślał puścić jego włosy. Nagle poczuł tępy ból, gdy kolano blondyna nacisnęło na jego krocze. Odruchowo chciał się zwinąć, jednak żelazny uścisk uniemożliwił mu to całkowicie. Mimo wewnętrznej walki, w jego oczach zalśniy łzy. Widząc to Erwin uśmiechnął się delikatnie.

-Poproś.

- Spier.. – reszta słowa utonęła w niemym krzyku, gdy kolano mocniej naparło na jego genitalia. Błękitne oczy wpatrywały się w niego intensywnie, czekają na reakcję.

-Poproś, Levi.

Czarnowłosy spuścił wzrok. Odetchnął głęboko. I po bardzo długiej i bolesnej chwili do uszu Erwina doszedł cichy, przesycony nienawiścią szept.

-Proszę.